از روی این سکوی اینترنتی می‌شود تمام کوچه‌های تهران را زیر انگشت اشاره‌ گشت. ربطی به گوگل ارث و دیگر نقشه‌های هوشمند ندارد. بلکه به سبب زبانِ تازه‌ای که برای ارتباطش برگزیده، و ساخت مناسبی که با شناخت کافی از فضای اینترنت به آن دست پیدا کرده، مخاطب تهرانی را خوب نگه می‌دارد.

تقریباً تمام رویدادهای مهمی که در دنیای فرهنگ پایتخت می‌افتد، اینجا پیداست.

نوشته‌اند: کوچه‌های تهران از سال ۸۰  آغاز به کار کرد، هدف از برپایی این سکو، در ابتدا، ایجاد یک نشریه شهری کوچک بود که آرام‌آرام بزرگ شود. هسته اولیه‌اش با تجربیاتی در زمینه یک رسانه نو – اینترنت – فعال شد و اینک پس از گذشت ۳ سال گروهی جوان و کمابیش پُر تعداد سکو را تغذیه می‌کند. این گروه سعی دارد تا به مسائلی بپردازد که کمتر در رسانه‌های رسمی و جاافتاده منتشر می‌شود. همین تلاش سبب شده است تا در بخشهای مختلف، یا به تعبیر دیگر در کوچه‌پس‌کوچه‌های این نشریه اینترنتی، مراجعه‌کنندگان با زبانی نو و نگاهی نو تر روبرو شوند، زبانی که گرچه به طبقه و قشر اجتماعی خاصی تعلق دارد، و بدین سبب نمی‌تواند نماینده تمام‌نمای شهر تهران باشد، اما سعی بر این دارد که مرزهای ادراک را بگستراند.

همه‌چیز در این سرزمین آنقدر کند پیش می‌رود

که بی هیچ نگرانی
می‌توانی بروی، ده سال دیگر برگردی

و ببینی که هنوز اولین نفری که وسوسۀ تغییر دارد خودِ تویی
و ببینی که همه چیز همانطور مانده
ساکن و رخوت‌بار، بی‌برنامه و شلوغ

همه‌ چیز البته مگر آنان،

که روزی بنای ماندن داشتند و حالا نیستند
که گِله‌ای نیست

کارِ دیروز و امروز نیست

رسمِ دیرین است و هست...

.
.
.
غرض اینکه می‌توان رفت...

غرض اینکه می‌توان رفت و نیامد...
غرض اینکه می‌توان رفت و نیامد، و شاید بــود!